Με αφορμή την 30η επέτειο του θρυλικού πρωταθλήματος Ελλάδας της ΑΕΛ, ο Βασίλης Καραπιάλης θυμάται  τον τίτλο, το αίσθημα υπερηφάνειας μιας ολόκληρης πόλης και τις δόξες που είχε το «αλογάκι» κατά τη δεκαετία του ’80!

Ολυμπιακός, 25 τίτλοι. Παναθηναϊκός, 14. ΑΕΚ, 7. Άρης, 3, ΠΑΟΚ, 2. Το πανόραμα των νικητών του πρωταθλήματος Ελλάδας μέχρι το 1988 είχε λίγο ή πολύ συγκεκριμένα χρώματα και μετρημένη κατανομή, με την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη να μονοπωλούν ως προορισμοί της κούπας.

Και τότε… ΑΕΛ! Οι «βυσσινί» έβαλαν τη Λάρισα στον «χάρτη», χτύπησαν τους «μεγάλους», άλλαξαν τον ρου της ιστορίας κι ανέβηκαν στην πιο ψηλή θέση, στη μεγαλύτερη έκπληξη στην ιστορία του θεσμού, κατακτώντας το πρώτο και μοναδικό ως σήμερα πρωτάθλημα που κατέληξε σε επαρχιακή πόλη. Μια πόλη που «ζούσε κι ανέπνεε» για την επιτυχία αυτή!

Υπό την τεχνική ηγεσία του Γιάτσεκ Γκμοχ, η ΑΕΛ του (σκόρερ) Μητσιμπόνα, του Γκαλίτσιου, του Βαλαώρα, του Καραπιάλη, του Βουτυρίτσα, του Μιχαήλ, του Κολομητρούση, του Αγορογιάννη, του Τσιώλη, του Ζιώγα, του Αλεξούλη, έφτανε στην κορυφή, νικώντας τον Ηρακλή, «τρελαίνοντας» 18.000 οπαδούς της στο Αλκαζάρ και μια πόλη ολόκληρη.

Ο Βασίλης Καραπιάλης ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας, μιλώντας στο gazzetta.gr για τα συναισθήματα και τα κατορθώματα μιας ομάδας γεμάτης ταλέντο και αγάπης για το τοπικό ποδόσφαιρο. «Θέλαμε να κάνουμε περήφανη μια πόλη, που πίστευε στον τίτλο περισσότερο από μας», εξομολογείται και εύχεται να υπάρξουν νέες «ΑΕΛ» στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ικανές να πετύχουν ανάλογους «άθλους»!

– Τι θυμάσαι από εκείνες τις ημέρες, τη σεζόν στην αρχή της, όσο και το τέλος της, ως πρωταθλητής;

Όταν ξεκινάει η σεζόν σε μια τέτοια ομάδα, οι στόχοι που βάζει είναι να πάει καλά γενικά, να βγει στην Ευρώπη, να πάρουμε το Κύπελλο. Η ομάδα αυτή όμως ήταν ιστορική, δεν «ξεφύτρωσε» ξαφνικά. Γινόταν δουλειά πολλά χρόνια πριν, είχε παίξει σε τελικούς, ήταν ένας σύλλογος που τη δεκαετία του ’80 έκανε το δικό της ξεκίνημα, με το πρωτάθλημα να είναι το αποκορύφωμα.

Όταν ξεκινήσαμε, αρχίσαμε να παίρνουμε καλά αποτελέσματα, η ψυχολογία μας ήταν καλή και όσο προχωρούσαμε το πιστεύαμε και περισσότερο. Πηγαίναμε από νίκη σε νίκη και μετά το ξεκίνημα του β’ γύρου, όσο μέναμε ψηλά, σκεφτόμασταν πως μπορούμε! Φυσικά δεν το λέγαμε πουθενά, αλλά βλέπαμε πως μπορούμε να καταφέρουμε το αδύνατο! Είχαμε καλούς παίκτες, στην επαρχία ειδικά έτσι γίνεται, η ομάδα είναι μια οικογένεια, μια παρέα.

Βλέπαμε κάθε παιχίδι ξεχωριστά, λέγαμε «πάμε να νικήσουμε την Κυριακή»! Μετά, το επόμενο παιχνίδι. Δεν είχαμε παραστάσεις όπως οι μεγάλοι σύλλογοι, που ξεκινούν από την αρχή με στόχο τον τίτλο. Ήταν πρωτόγνωρο το συναίσθημα, είναι άλλο να κάνεις πρωταθλητισμό κάθε χρόνο κι άλλο ξαφνικά να κυνηγάς τέτοιο στόχο! Προς το τέλος ειδικά είχαμε πολύ μεγάλο άγχος, το έβλεπε κανείς στις κινήσεις μας, «βαραίναμε» κάπως, είναι δύσκολο να διαχειριστείς συναισθήματα που δεν έχεις ξαναζήσει.

δείτε περισσότερα εδώ

Share This: