Εδώ και μια σχεδόν δεκαετία, οι ελληνικές κυβερνήσεις, ανεξαρτήτως κόμματος, ακολούθησαν μια πολιτική έντονης πολιτικο-στρατιωτικής προσέγγισης με το Κράτος του Ισραήλ. Στην αρχή δειλά, και μετά πολύ πιο δυναμικά, οι δυο χώρες ήρθαν τόσο κοντά όσο ποτέ άλλο στην Σύγχρονη Ιστορία τους. Το ίδιο φυσικά έχει συμβεί και με την Κύπρο, όπου οι Ισραηλινοί αναπτύσσουν επίσης ταχύτατα ισχυρές σχέσεις με το μαρτυρικό και βίαια διχοτομημένο κράτος.

Πολλοί θα πουν πως όλα τα έχουν κάνει οι υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό δεν ισχύει. Αν εξετάσουμε εις βάθος, θα δούμε πως οι χώρες μας, και οι τρεις, έχουν περισσότερα που τους ενώνουν παρά να τους χωρίζουν.

Αυτά που μας ενώνουν είναι πολλά. Καταρχάς και οι τρεις χώρες είναι «νέες», με την Ελλάδα να αποκτά την ανεξαρτησία της πριν από λιγότερο από 200 χρόνια, να ακολουθεί το Ισραήλ και μετά η Κύπρος. Και οι τρεις χώρες έχουν στενούς επιχειρηματικούς δεσμους, ενώ πλέον δεν θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για μια Συμμαχία που σε κάποια κρίσιμη στιγμή θα γίνει ένοπλη.

Η χώρα μας και η αδελφή Κύπρος ήταν ανέκαθεν ο βασικός στόχος της Τουρκικής Επεκτατικότητας. Αιγαίο, Θράκη και Κύπρος, ήταν και είναι οι στόχοι της τεράστιας πολεμικής μηχανής των «Συμμάχων» Τούρκων, που απλά περιμένουν την κατάλληλη στιγμή για να κάνουν τον Ελληνισμό μικρότερο. Αργά αλλά ξεκάθαρα, κι άλλοι λαοί συνειδητοποίησαν πως η Τουρκία δεν έχει λιγότερο από τον αναθεωρητισμό της Ναζιστικής Γερμανίας, και ουσιαστικά προβάλει το δόγμα του Lebensraum. Δεν σταματά εκεί. Θέλει να παίξει και τον ρόλο του προστάτη-εγγυητή της Μουσουλμανικής Πίστης στη Μέση Ανατολή. Κι εδώ έρχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με το Ισραήλ.

Το Ισραήλ, μετά από έναν ευκαιριακό συνεταιρισμό με την Τουρκία την δεκαετία του ’90, δείχνει να έχει καταλάβει πως οι Τούρκοι δεν είναι φίλοι και σύμμαχοι. Η ρητορική του Ερντογάν δεν διαφέρει από αυτή του δείτε περισσότερα εδώ